سه‏شنبه ۱٦ مهر ۱۳٨٧

نسخه چاپی

شماره دوم

 
حقوق تاريخي ايران در درياي مازندران (كاسپيان)
مي‌دانيم كه تمام جهانيان درياي شمالي ايران را به نام يكي از كهن‌ترين اقوام ايراني، يعني «كاسپي‌ها» كه در زمان باستان ساكن كرانه‌هاي اين دريا بودند، «درياي كاسپين» مي‌نامند.¹ اين را نيز مي‌دانيم كه در طول سده‌هاي بسيار تا به امروز نام «مازندران» بر اين دريا، بيش از هر نام ديگري به گوش فرزندان اين سرزمين خوش آهنگ بوده است.
اما اين را نمي‌دانيم چرا چند سالي است كه تعدادي از نهادهاي سياسي، فرهنگي و آموزشي كشور به هنگام نام بردن از اين دريا، به جاي نام‌هاي ايراني مطرح آن در ايران و جهان، از نام جعلي و مطرود «خزر» استفاده مي‌كنند. حال آن‌كه در هيچ اثر تاريخي و جغرافيايي كه از دوران باستان به دست ما رسيده هرگز از اين دريا با نام خزر ياد نشده است. ادامه مطالب ...

 
ناسيوناليسم ايراني و «مساله‌ي مليت‌ها» در ايران
پيش از بررسي ناسيوناليسم به عنوان انديشه‌اي اجتماعي و نيز يك مسلك يا مينوشناسي سياسي، بايد مفهوم ملت يا «ناسيون» را باز شناسيم، زيرا طبيعي است كه ملت‌گرايي مسبوق به وجود ملت است. بنابراين پيداست جامعه‌اي كه هنوز در تشكيل ملت كامياب نشده و بنابراين به آگاهي ملي دست نيافته است، ملت‌گرايي نيز در آن‌جا نمي‌تواند معنايي جدي داشته باشد.

در اروپا تا زماني كه نظام فئودالي و دولت ـ شهرهاي گوناگون با فرمانرواياني مستقل وجود داشت، فرد به جاي آن كه اصولاً احساس تعلقي به ملت و ميهني يگانه داشته باشد، خود را جزئي از آن قلمروهاي كوچك فئودالي و هم‌زمان، عضو گروه‌هاي قبيله‌اي و قومي و خانوادگي مي‌دانست. همراه با رشد بورژوازي و تشكيل فرمانروايي‌هاي بزرگتر و يگانه‌تر كه اغلب و به طور طبيعي متشكل از مردمي با زبان‌ها‌، آداب و عادات و... يگانه‌اي بودند، مفهوم ملت در ذهن اروپايي شكل گرفت. حال آن كه در ايران‌، اين مفهوم به دليل ديرينگي، «ملت» از ديرباز در آگاهي ايراني وجود داشته است. ادامه مطالب ...